დონ-ჟუანი
უბრალოა და მედიდური ჩემი ოცნება:
ხელთ ვიგდო ხოფი - ძლიერ ტალღებს შევეურჩები,
და მოვატყუო ზოზინა დრო, ჩემი ტუჩებით
კვლავაც ახალი ბაგეები დაიკოცნება.
ხოლო როდესაც ვიგრძნობ - წლების დამაწვა ჯარი,
მორჩილი მზერით ქრისტეს აღთქმას მივიღებ რწმენით
და სიბერეში სინანული მექნება წრფელი,
გულზე კი ტვირთი, მხსნელი ტვირთი - ლითონის ჯვარი.
და მაშინ, როცა ორგიებით გზაარეული
უცებ შევკრთები და გონს მოვალ, ვით მთვარეული
შეშინებული განვლილი გზის იდუმალებით,
გამახსენდება, როგორ ფუჭად ჩავლილა წლები,
არ მიფიქრია შვილზე, გართულს ტურფა ქალებით
და არც ტოლებში მიძებნია არასდროს ძმები.
Дон-Жуан
Моя мечта надменна и проста:
Схватить весло, поставить ногу в стремя
И обмануть медлительное время,
Всегда лобзая новые уста.
А в старости принять завет Христа,
Потупить взор, посыпать пеплом темя
И взять на грудь спасающее бремя
Тяжелого железного креста!
И лишь когда средь оргии победной
Я вдруг опомнюсь, как лунатик бледный,
Испуганный в тиши своих путей,
Я вспоминаю, что, ненужный атом,
Я не имел от женщины детей
И никогда не звал мужчину братом.
ხელთ ვიგდო ხოფი - ძლიერ ტალღებს შევეურჩები,
და მოვატყუო ზოზინა დრო, ჩემი ტუჩებით
კვლავაც ახალი ბაგეები დაიკოცნება.
ხოლო როდესაც ვიგრძნობ - წლების დამაწვა ჯარი,
მორჩილი მზერით ქრისტეს აღთქმას მივიღებ რწმენით
და სიბერეში სინანული მექნება წრფელი,
გულზე კი ტვირთი, მხსნელი ტვირთი - ლითონის ჯვარი.
და მაშინ, როცა ორგიებით გზაარეული
უცებ შევკრთები და გონს მოვალ, ვით მთვარეული
შეშინებული განვლილი გზის იდუმალებით,
გამახსენდება, როგორ ფუჭად ჩავლილა წლები,
არ მიფიქრია შვილზე, გართულს ტურფა ქალებით
და არც ტოლებში მიძებნია არასდროს ძმები.
Дон-Жуан
Моя мечта надменна и проста:
Схватить весло, поставить ногу в стремя
И обмануть медлительное время,
Всегда лобзая новые уста.
А в старости принять завет Христа,
Потупить взор, посыпать пеплом темя
И взять на грудь спасающее бремя
Тяжелого железного креста!
И лишь когда средь оргии победной
Я вдруг опомнюсь, как лунатик бледный,
Испуганный в тиши своих путей,
Я вспоминаю, что, ненужный атом,
Я не имел от женщины детей
И никогда не звал мужчину братом.
